Ενώ οι κοινωνικές επιπτώσεις της τεχνητής νοημοσύνης μόλις αρχίζουν να γίνονται εμφανείς, η τρέχουσα πολιτική προσέγγιση της ΕΕ φαίνεται ανεπαρκής για να προβλέψει τις σημαντικές αναταραχές που θα επέλθουν στην αγορά εργασίας.
Καθώς η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαμορφώνει τώρα τη μακροπρόθεσμη ατζέντα της, γίνεται όλο και πιο εμφανές ότι η κοινωνική διάσταση της μετάβασης στην τεχνητή νοημοσύνη δεν αντιμετωπίζεται ακόμη με την επείγουσα προσοχή που απαιτεί.
Η υιοθέτηση της τεχνητής νοημοσύνης προχωρά με ταχείς ρυθμούς και ο κίνδυνος απώλειας θέσεων εργασίας γίνεται γρήγορα πραγματικότητα. Ιστορικά, όλες οι μορφές τεχνολογικής καινοτομίας έχουν συνδεθεί με ένα «φαινόμενο αύξησης» – την ιδέα ότι η τεχνολογία ενισχύει την παραγωγικότητα των εργαζομένων και δημιουργεί νέους ρόλους, συχνά αντισταθμίζοντας τις απώλειες θέσεων εργασίας μέσω της αυξημένης ζήτησης και της αύξησης των εισοδημάτων.
Ωστόσο, όπως έχει παρατηρηθεί επανειλημμένα, αυτή η διαδικασία δεν είναι ούτε άμεση ούτε ανώδυνη και, στην πραγματικότητα, ενδέχεται να αλλάζει σε αυτή τη νέα εποχή υιοθέτησης της τεχνητής νοημοσύνης.
Αυτό παρέχει πρώιμες ενδείξεις ότι το «φαινόμενο υποκατάστασης» μπορεί να αρχίσει να υπερτερεί του «φαινομένου εισοδήματος» σε τομείς που εκτίθενται στην τεχνητή νοημοσύνη.
