Μία από τις αποσταθεροποιητικές δυνάμεις στον κόσμο σήμερα, είναι η προχωρημένη ηλικία αυτών που τον διοικούν. Ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Σι Τζινπίνγκ, ο Ναρέντρα Μόντι και ο Βλαντιμίρ Πούτιν διανύουν την έβδομη δεκαετία της ζωής τους.
Οι ηλικιωμένοι ηγέτες έχουν κίνητρο να φτιάξουν την υστεροφημία τους — με ένα καθοριστικό επίτευγμα — πριν τελειώσει ο χρόνος τους. Ακόμη και το άγχος του Τραμπ να βρει μια συμφωνία στην Ουκρανία, όσο και αν οι λεπτομέρειες μιας τέτοιας ειρήνης μπορεί να είναι απεχθείς και να τερματίσει το παγκόσμιο εμπόριο όπως το γνωρίζαμε, όποιο και αν είναι το οικονομικό κόστος, δείχνει έναν ηλικιωμένο άντρα σε βιασύνη.
Το πρόβλημα με τους ηλικιωμένους ηγέτες δεν είναι η υγεία τους αλλά τα κίνητρά τους. Εκτός από το ό,τι δεν έχουν πολύ χρόνο για να αφήσουν το στίγμα τους, δεν θα έχουν δεκαετίες μπροστά τους για να υποφέρουν από νομικές και άλλου είδους συνέπειες από οποιαδήποτε καταστροφική πράξη διαπράχθηκε, ενώ κυβερνούσαν.
