Οι ευρωπαϊκές ελίτ προχωρούν σε μια πρωτοφανή κούρσα εξοπλισμών. Οι κίνδυνοι των ελλειμμάτων, του πληθωρισμού, το σκιάχτρο της Βαϊμάρης, τα φρένα χρέους, όλα παραμερίστηκαν. Προστέθηκε μάλιστα με υπερηφάνεια η ρήτρα διαφυγής: Βλάπτει να δανείζεσαι για σχολεία, είναι καλό να δανείζεσαι για όπλα. Κανείς τους δεν αναρωτήθηκε αν για μια τόσο σοβαρή υπόθεση θα ‘πρεπε να ρωτηθεί και το «πόπολο». Ούτε υπήρξε το θάρρος να προταθεί, έστω, το μοντέλο της πανδημίας -κοινός δανεισμός και κατανομή πόρων στα κράτη με επιχορηγήσεις. Ετοιμάζονται, λοιπόν, να δώσουν 5% του ΑΕΠ σε εξοπλισμούς κόβοντας κοινωνικές δαπάνες. Αλλά ίσως υπάρχει κι άλλη λύση:
Το μέρισμα της ειρήνης, από τη μείωση των εξοπλισμών μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης – γράφει ο Guardian– εν μέρει πήγε σε δαπάνες για συντάξεις και πρόνοια, στο μεγάλο μέρος του ωστόσο πήγε σε μειώσεις φόρων του μεγάλου πλούτου. Αν, λοιπόν, το μέρισμα ειρήνης τροφοδότησε κυρίως τον πλούτο, οι ανάγκες άμυνας λογικό θα ήταν να χρηματοδοτηθούν κυρίως από αυτόν, με αύξηση της φορολογίας του-καταλήγουν. Ακούγεται δίκαιο, οι ευρωπαϊκές ελίτ (που κερδίζουν ως επενδυτές στην πολεμική βιομηχανία είτε ως ομολογιούχοι-δανειστές των κρατών) να καταβάλουν το μεγαλύτερο μέρος του κόστους επανεξοπλισμού της ΕΕ. Αν γίνει αυτό, ίσως κατακάτσει κι ο μεγάλος ενθουσιασμός υπέρ της πολεμικής βιομηχανίας. Κι ίσως συζητήσουμε μήπως η ειρήνη συμφέρει περισσότερο.
