Μία από τις βασικές παραμέτρους της ένταξης της χώρας στις (τότε) Ευρωπαϊκές Κοινότητες ήταν η ανάσχεση της τουρκικής επιθετικότητας.
Από αυτήν την άποψη, η θέση της Ελλάδας «στον πυρήνα της Ευρώπης», σύμφωνα τουλάχιστον με έναν δημοφιλή μύθο που κατέρρευσε με πάταγο, μαζί με την οικονομία της χώρας, στις αρχές της δεκαετίας του 2010 και με την ψευδαίσθηση περί «ισχυρής Ελλάδας με αλληλεγγύη των εταίρων της» ήταν το αντιστάθμισμα της ισχυρής στρατιωτικής παρουσίας της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ.
Δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτό το μέγεθος της ανατροπής που έχει επέλθει με αποκορύφωμα την επιβεβαίωση της πλήρους συμμετοχής της Τουρκίας στο διαβόητο πρόγραμμα επανεξοπλισμού της Ευρώπης ReArm Europe.
Ένας καλόπιστος (ή αφελής) τρίτος θα μπορούσε να δεχτεί πως όταν η ελληνική κυβέρνηση επιβιβαζόταν με ενθουσιασμό στο τρένο του ευρωπαϊκού επανεξοπλισμού, ίσως δεν περίμενε ότι τα πράγματα θα εξελίσσονταν τόσο άσχημα. Ωστόσο, ακόμα κι αν αυτό ισχύει το μόνο που αποδεικνύει είναι η στρατηγική και διπλωματική μυωπία της.
Ακόμα και τώρα, όμως, ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης πασχίζει να πείσει όσους είναι πρόθυμοι να πειστούν ότι ο ήλιος ανατέλλει από τη Δύση.
