Δεν είναι τυχαίο ότι ο θάνατος του Πέπε Μουχίκα προκάλεσε, παγκοσμίως, τόσο μεγάλη συγκίνηση.
Γιατί, όπως και να το δει κανείς, ήταν ένας πολιτικός που αποτελούσε εξαίρεση από πολλές απόψεις.
Δεν ήταν μόνο ότι ήταν ένας παλιός αντάρτης που πέρασε πολλά χρόνια στη φυλακή. Ήταν και ο τρόπος που με σαφήνεια απαρνήθηκε κάθε έννοια πολυτέλειας και προνομίων. Κρατούσε για τον εαυτό του ένα μικρό μόνο μέρος της προεδρικής αποζημίωσης και δώριζε το 90% σε κοινωνικά προγράμματα. Ζούσε όχι στο προεδρικό μέγαρο, αλλά στο αγρόκτημα που είχε με τη σύζυγό του. Οδηγούσε έναν παλιό «σκαραβαίο».
Πόσους εν ενεργεία πολιτικούς που διαλέγουν αυτό τον δρόμο της απλότητας και της συνειδητής φτώχειας, μπορούμε να σκεφτούμε;
Μπορούμε όμως να σκεφτούμε αρκετούς πολιτικούς που είδαν –και βλέπουν– την πολιτική ως επικερδή δραστηριότητα.
