Πριν από 30-40 χρόνια σπάνιζαν τα νοικοκυριά στην Ελλάδα που έστελναν τα παιδιά τους σε φροντιστήριο από το Γυμνάσιο. Σήμερα, το φροντιστήριο ξεκινάει από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού και το σχολείο είναι πλήρως απαξιωμένο στη συνείδηση του μαθητή και του γονιού του. Τα στοιχεία της έρευνας του ΚΑΝΕΠ ΓΣΕΕ είναι κατά κάποιον τρόπο αποκαλυπτικά της… κατάντιας που επιφύλαξε το ελληνικό κράτος για τον βασικό εκπαιδευτικό θεσμό του με παιδαγωγική και κοινωνική αποστολή την οποία κανείς δεν φαίνεται να θυμάται.

Η αποστολή του δεν είναι, πλέον, να διαμορφώσει ελεύθερους, πολύπλευρους, δημιουργικούς, μορφωμένους ανθρώπους, αλλά άλογα κούρσας σε έναν αγώνα σπριντ στον οποίο οι μαθητές αποδύονται από τα πρώτα τους βήματα.

Αντί να παίζει πολύ και να μελετάει λίγο, το παιδί από την Α’ Δημοτικού μαθαίνει ότι για να επιβιώσει πρέπει να «τρέξει» στην απόκτηση δεξιοτήτων. Και οι γονείς βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να έχει το «άλογο» καλύτερες επιδόσεις από τα υπόλοιπα. Με τι έπαθλο άραγε;