Φαινομενικά οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι στη χώρα μας θα έπρεπε να είναι χαρούμενοι.
Ύστερα από την καταστροφική περίοδο των Μνημονίων όταν η ανεργία εκτινάχθηκε έως και το 27% και στους νέους έφθασε κάποια στιγμή ακόμη και το 60%, πλέον η ανεργία είναι σε σχετικά χαμηλά επίπεδα, και όλες οι στατιστικές δείχνουν αύξηση των μέσων ονομαστικών αποδοχών.
Όμως, εάν κανείς μιλήσει με εργαζομένους, αυτό που θα διαπιστώσει θα είναι κάθε άλλο παρά αισιόδοξο και χαρμόσυνο. Γιατί παρότι οι ονομαστικοί μισθοί αυξήθηκαν, αυτό δεν σημαίνει ότι οι μισθοί ακολουθούν το κόστος ζωής και ιδίως το κόστος στέγασης. Γιατί την ίδια ώρα που υποτίθεται ότι δεν είμαστε στο «καθεστώς έκτακτης ανάγκης» των μνημονίων πρακτικές υπερεκμετάλλευσης συνεχίζονται.
Αυτό υπογραμμίζει και η πρόσφατη έρευνα του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ για τις πραγματικές συνθήκες και την ποιότητα της εργασίας. Τα ευρήματα απλώς ήρθαν να επιβεβαιώσουν τη διάχυτη αίσθηση ότι απέχουμε ακόμη από αυτό που θα λέγαμε «αξιοπρεπή εργασία»
