Τελικά αποφεύχθηκαν τα μεγάλα δράματα στη Γερμανία και ο Φρίντριχ Μερτς εξελέγη καγκελάριος με τη δεύτερη ψηφοφορία.
Βεβαίως, είχε προηγηθεί ένα πρωτοφανές για τα γερμανικά πράγματα… κοψοχόλιασμα, καθώς στην πρώτη ψηφοφορία δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την απαραίτητη πλειοψηφία.
Μικρή σημασία έχει ποια ήταν τα κίνητρα των λίγων βουλευτών που θέλησαν να στείλουν στην ψηφοφορία ένα παραπάνω από ηχηρό μήνυμα, «σπάζοντας» την κομματική γραμμή. Γιατί, προφανώς, δεν θα τολμούσαν να κάνουν τέτοιο «καψώνι» ούτε στον Κολ, ούτε στον Σρέντερ, ούτε στη Μέρκελ.
Και γι’ αυτόν το λόγο η κατάσταση αυτή απλώς έρχεται να υπογραμμίσει το γεγονός ότι η πολιτική κρίση στην Ευρώπη έχει πάρει πλέον τα χαρακτηριστικά και μιας κρίσης ηγεσίας. Μιας απουσίας πραγματικών ηγετών.
Όμως, στην ιστορία δεν υπάρχουν μεγάλες πολιτικές αλλαγές που δεν είχαν και πρόσωπα να τις εκπροσωπούν. Και κυρίως δεν υπάρχουν ηγέτες χωρίς μια ουσιαστική σχέση με την κοινωνία και την αγωνία της.
