Αν κάτι προκύπτει από μια ψύχραιμη και νηφάλια αποκρυπτογράφηση της εγχώριας πολιτικής σκηνής, είναι η απομάγευση των λεγόμενων κομμάτων εξουσίας, η καθίζηση των προσδοκιών, η έκλειψη εμπιστοσύνης.
Η υπερχείλιση των υπόγειων ρευμάτων απαισιοδοξίας, δυσπιστίας, ανησυχίας, θυμού και απογοήτευσης στο κοινωνικό σώμα, έχουν προσλάβει πρωτοφανείς διαστάσεις. Τη βοή τους δεν μπόρεσε να ακούσει κανείς. Χαμένοι μες στον μικρόκοσμό τους, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, δεν κατάλαβαν τη φουσκοθαλασσιά της ανθρώπινης αντίδρασης. Και το χειρότερο αδυνατούν να την ερμηνεύσουν σωστά.
Η ακύρωση προσδοκιών, οι συνεχείς διαψεύσεις, ο κλονισμός της εμπιστοσύνης, οι διαρκείς ματαιώσεις, δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μείγμα δυσφορίας. Μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον αβεβαιότητας και αστάθειας, οι άνθρωποι, για να επικαλεστώ και τον Γιώργο Σεφέρη, κινούνται ανάμεσα στη λαχτάρα για φως και στα τέρατα του σκότους.
