«Δύο πράγματα -έχει γράψει ο σπουδαίος Τούρκος συγγραφέας Αζίζ Νεσίν- δεν ευδοκιμούν στην Τουρκία: ο καφές και η δημοκρατία. Και τα δύο έρχονται από το εξωτερικό». Κι αφού εγκωμιάζει το μεράκι των συμπατριωτών του για τον καλό καφέ και καταγράφει τον καημό τους που το κλίμα στην Τουρκία δεν ευνοεί την καλλιέργειά του, παρατηρεί γεμάτος μελαγχολία: «Ω Ύψιστε, να γινόταν τόσο δα απ’ ό,τι καταλαβαίνουμε από αυτόν τον καφέ, να καταλαβαίναμε και από δημοκρατία»…
Αυτόν τον καημό σαν σπόρο άφησε πίσω του ο Νεσίν, σαν έφυγε πριν από μερικά χρόνια από τον κόσμο, αλλά δεν έπιασε στα χώματα της πατρίδας του. Κι έτσι, ούτε το καφεόδεντρο ανθίζει ούτε έπαψε η μονοκαλλιέργεια του δεσποτισμού, του αυταρχισμού και της περιφρόνησης κάθε ανθρώπινου δικαιώματος. Επιπλέον δεν λέει ν’ ανθίσει κι ένα άλλο φυτό, που κι αυτό ήταν βαρύς καημός για τον Νεσίν, αυτό της ειρηνικής πια συνύπαρξης Ελλήνων και Τούρκων.
