Οι κυβερνήσεις φθείρονται. Πρόκειται για έναν κοινωνικό-πολιτικό νόμο που είναι το ίδιο αμείλικτος και αναπόφευκτος όπως οι νόμοι της φύσης. Αλλά πότε η φθορά μιας κυβέρνησης είναι μη αναστρέψιμη;
Όταν παύει να εμπνέει την κοινωνία. Όταν η δυσαρέσκεια που προκαλεί είναι μεγαλύτερη της όποιας θετικής απήχησης έχει η πολιτική της. Όταν δεν έχει τίποτα να δώσει και συνεχώς ανακυκλώνει τον εαυτό της.
Η κυβέρνηση φαίνεται πως πλέον βρίσκεται στη φάση της φθοράς όπου δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής.. Είναι μονίμως αντιμέτωπη με την πλειονότητα της κοινωνίας που δηλώνει δυσαρεστημένη από την πολιτική της. Ανακυκλώνει διαρκώς τον εαυτό της, κάτι που φάνηκε και με τον τελευταίο ανασχηματισμό ο οποίος μάλλον περισσότερα προβλήματα δημιούργησε από αυτά που επιχείρησε να λύσει.
