Αγαπημένος μύθος της εποχής της κρατικής χρεοκοπίας και των μνημονίων ήταν το περίφημο «μαζί τα φάγαμε». Ο μύθος αφορούσε πρωτίστως τους πολλούς δημόσιους υπαλλήλους, τις υποτιθέμενες υπέρογκες αμοιβές τους.
Διόλου τυχαία, οι πρώτοι που υπέστησαν περικοπές, με το πρώτο κιόλας μνημόνιο, ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι. Το δεύτερο μνημόνιο, όμως, έφερε τη χαριστική βολή. Η κατάργηση των «δώρων» και του επιδόματος αδείας, του 13ου και 14ου μισθού, σε δημόσιους υπαλλήλους και συνταξιούχους προκάλεσε μείωση-σοκ σχεδόν 20% στις πραγματικές αμοιβές των δημόσιων υπαλλήλων.
Στην πραγματικότητα, η μνημονιακή «συμμόρφωση» της χώρας δεν έκανε καμιά διάκριση μεταξύ μισθωτών του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Της ήταν και οι μεν και οι δε εξίσου απεχθείς.
Ενώ οι μισθωτοί διαγκωνίζονται για το μερίδιο φτώχειας τους, στην κορυφή της πυραμίδας γίνεται πάρτι. Κερδών, κρατικών προμηθειών και ρεμούλας.
