Λίγα τα χρόνια του, αλλά ατέλειωτα και μυθικά τα παιξίματα του Duane Allman
ίναι κάποιοι ευλογημένοι και καταραμένοι συνάμα καλλιτέχνες. Κάνουν τα πάντα με τον δικό τους τρόπο και ύφος, χαράζουν πρωτοπόρα ανεξίτηλα χνάρια και, θαρρείς για να μας θυμίζουν διαρκώς τη μοναδικότητά τους, χάνονται νωρίς.
Το ροκ στερέωμα έχει αρκετούς τέτοιους πρωταγωνιστές, ανάμεσά τους, σε περίοπτη θέση, και για τα μουσικά κατορθώματά του και για το βιαστικό της φυγής του ο Duane Allman.
Αυτός ήταν ο εμπνευστής και το αφεντικό των θρυλικών The Allman Brothers Band. Στην παρέα του, ο κατά λίγο μικρότερός αδελφός του Gregg, με την ωραία ερμηνεία, τις φοβερές δημιουργίες και τα πλήκτρα του, ο μαεστρικός κιθαρίστας Dickey Betts, οι δύο τεμπάτοι ντραμίστες Butch Trucks και Jai Johanny Johanson (Jaimoe) και ο χαρισματικός μπασίστας Berry Oakley, που είχε ανάλογη κατάληξη με τον συνοδοιπόρο του.
Ο Duane Allman, παιδί του αμερικανικού Νότου, με την ταυτότητά του να γράφει Νάσβιλ, Τενεσί, απ’ την εφηβεία του έδειξε ότι γεννήθηκε για να παίζει κιθάρα. Η εκφραστικότητά του και οι αυτοσχεδιαστικές ικανότητές του, η ευκολία να αποδίδει δύσκολα σχήματα με αμεσότητα παντρεμένη με δεξιοτεχνία, τον έχρισαν αμέσως περιζήτητο.
Κι εκείνος κάθε άλλο παρά μίζερος ήταν. Από γενναιοδωρία και αναγκαιότητα ορισμένες στιγμές, κερνούσε απλόχερα τα δώρα του ως μουσικός σε πλήθος «ξένων» ηχογραφήσεων. Δεν είναι μικρό πράγμα να σε παραδέχονται προσωπικότητες σαν τον Eric Clapton και τον Wilson Pickett.
Ο Duane Allman συνέχισε αυτή τη δραστηριότητά του παράλληλα με τα πρώτα βήματα και την αναγνώριση των Allman Brothers Band.
Αλλωστε η θητεία του στο συγκρότημα που ίδρυσε το 1969, μοιραία, δεν κράτησε πολύ. Ως καταστάλαγμα απέφερε επισήμως δύο στούντιο άλμπουμ, που σταδιακά ξεπρόβαλλαν την ομορφιά και τη μεστότητά τους, μια αθάνατη ζωντανή ηχογράφηση «At Fillmore East» κι έναν μεταθανάτιο «μεικτό» δίσκο που υπογράμμισε τις αρετές του εκλιπόντος αλλά και των υπόλοιπων μελών της μπάντας.
Οι Allman Brothers Band, ειδικά στην κατά Duane περίοδο αλλά και στη μετέπειτα πορεία τους, ήταν καινοτόμοι και μάστορες μεγάλοι. Ενωναν είδη, τάσεις και σχολές με φλόγα επικοινωνίας, γνώση και από «έρωτα». Η «απελευθέρωση» που ένιωθαν και απέπνεαν στις εμφανίσεις τους, συγκριτικά με τις «οριοθετημένες» στουντιακές εγγραφές, λειτούργησε καθοριστικά στη φήμη τους. Τα τζαμαρίσματά τους είναι κυριολεκτικά απερίγραπτα. Μιλάμε για στιγμές μουσικής έκστασης, «διεστραμμένης» και απολαυστικής ευρηματικότητας. Ετσι «χτίζονταν» και «κρίνονταν» τα γκρουπ εκείνα τα χρόνια.
Οι καταχρήσεις όμως έγιναν δεύτερο ρούχο τους, με πρωτοπαλίκαρο πάντα τον Duane Allman. Στα καλύτερά του άφηνε την τελευταία του πνοή ύστερα από δυστύχημα που είχε με τη μηχανή του, μια Harley-Davidson Sportster, κι ένα φορτηγό, στο Μέικον της Τζόρτζια.
Πέρασε ένας χρόνος κι ο Berry Oakley, κι εκείνος στα 24 του, στο ίδιο μέρος, λίγα τετράγωνα πιο κάτω, οδηγώντας τη δική του μοτοσικλέτα συγκρούστηκε με ένα λεωφορείο. Θάφτηκε δίπλα στο φιλαράκι του, τον Duane. Και οι δύο σήμερα μνημονεύονται και θαυμάζονται για την ανεπανάληπτη τέχνη και τεχνική τους.
Πηγή: www.kathimerini.gr
