Γράφει ο Παναγιωτόπουλος Γιώργος
Καθηγητής, Αντιπρύτανης Πανεπιστημίου Πατρών

Υπάρχουν στιγμές μέσα στον χρόνο που μοιάζουν με λεπτές διαβάσεις από το παρελθόν στο μέλλον. Μοιάζουν με περάσματα που μας οδηγούν από όσα ζήσαμε σε όσα έρχονται. Η αλλαγή του έτους είναι ίσως η πιο αθόρυβη και  πιο ουσιαστική στιγμή, γιατί τότε συναντιούνται οι ελπίδες με τις ανησυχίες μας.

Είναι μια στιγμή που παγώνει για λίγο η καθημερινότητα και στεκόμαστε απέναντι στον εαυτό μας διερωτώμενοι: «Τι αφήνουμε πίσω, τι κρατάμε και τι ονειρευόμαστε για το αύριο».

Σε αυτόν τον στοχασμό, όσοι ζούμε στην Ηλεία έχουμε πάντα στο νου μας κάτι παραπάνω από τις προσωπικές ιστορίες μας. Σκεφτόμαστε τον ίδιο τον τόπο. Τη γη που μας στηρίζει, τα χωριά που μας μεγάλωσαν και τις πόλεις που φιλοξενούν τις ζωές μας.

Η χρονιά που πέρασε άφησε πάνω μας το αποτύπωμά της. Η ακρίβεια έγινε καθημερινός συνομιλητής στο τραπέζι. Οι επαγγελματίες δοκιμάστηκαν από την ανασφάλεια. Ο αγροτικός κόσμος βρέθηκε για ακόμη μια φορά απέναντι σε προβλήματα που απειλούν την ίδια την επιβίωση. Οι οικογένειες έμαθαν να ζουν με το άγχος και οι νέοι, με το βλέμμα στραμμένο συχνά αλλού, αναρωτήθηκαν αν εδώ υπάρχει αρκετός χώρος για τα όνειρά τους.

Παράλληλα, μεγαλώνει σιγά-σιγά και μια αίσθηση αδικίας: ότι η ανάπτυξη που ελπίζουμε καθυστερεί, ότι οι υποδομές και τα έργα ωριμάζουν με ρυθμούς αργούς και ότι οι υπηρεσίες δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της καθημερινότητας. Έτσι γεννιέται μια συνήθεια επικίνδυνη: να χαμηλώνουμε τον πήχη των προσδοκιών μας, για να μη νιώθουμε διαρκώς απογοήτευση και να συνηθίζουμε στη φράση «έτσι είναι τα πράγματα εδώ».

Όμως όχι. Δεν είναι «έτσι».

Γιατί η Ηλεία δεν είναι απλώς ένας τόπος. Είναι μια ζωντανή ιστορία. Είναι η γη που έθρεψε γενιές. Είναι η Ολυμπιακή Γη ως παγκόσμιο σύμβολο πολιτισμού. Είναι οι άνθρωποι που ξυπνούν νωρίς, που εργάζονται σκληρά, που στηρίζουν  τις οικογένειες και την κοινωνία. Είναι αυτοί οι δεσμοί που δε λύνονται εύκολα. Η Ηλεία έχει αντοχή, δύναμη και βαθιές ρίζες που φτάνουν ως το «αύριο».

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν αγαπάμε τον τόπο μας. Τον αγαπάμε βαθιά. Το ερώτημα είναι αν είμαστε έτοιμοι να τον αγαπήσουμε με ωριμότητα και ευθύνη. Να τον κοιτάξουμε κατάματα και να πούμε: δεν θα αρκεστούμε πια στο «λίγο». Δεν θα αποδεχθούμε ως φυσιολογικό να μένουμε πίσω. Δεν θα παραιτηθούμε από το δικαίωμα να ζούμε σε έναν τόπο που προχωρά και αναπτύσσεται.

Το 2026  μας καλεί να κάνουμε ένα βήμα εσωτερικό: να μετατρέψουμε την αγάπη σε διεκδίκηση και την ελπίδα σε σχέδιο.

Να στηρίξουμε πραγματικά τον πρωτογενή τομέα, που είναι ο κορμός της τοπικής μας οικονομίας. Να απαιτήσουμε δημόσια υγεία και παιδεία αντάξιες των αναγκών και των προσδοκιών μας. Να σεβαστούμε και να αξιοποιήσουμε τον πολιτισμό μας όχι ως αναμνηστικό αλλά ως ζωντανή πηγή δημιουργίας. Να δημιουργήσουμε προοπτικές για τους νέους, ώστε το ερώτημα «μένω ή φεύγω;» να μην είναι μονόδρομος.

Και, κυρίως, να ξαναχτίσουμε την πιο πολύτιμη υποδομή: την εμπιστοσύνη μεταξύ μας.

Γιατί μια κοινωνία που υποψιάζεται διαρκώς τον διπλανό της, που βλέπει ανταγωνισμό αντί για συνεργασία, που παραιτείται από τον δημόσιο λόγο, είναι μια κοινωνία που μικραίνει.

Αντιθέτως, όταν οι άνθρωποι συναντιούνται, συνομιλούν, διαφωνούν δημιουργικά και επιμένουν σε κοινούς στόχους, τότε ο τόπος μεγαλώνει.

Ας αφήσουμε πίσω λοιπόν τη μεμψιμοιρία και τον τοπικιστικό ναρκισσισμό. Η Ηλεία του μέλλοντος θα χτιστεί από πολίτες που δεν περιμένουν το μέλλον να έρθει, αλλά το κατασκευάζουν οι ίδιοι με τις επιλογές τους.

Το 2026 δε χρειάζεται να φέρει θαύματα. Αρκεί να φέρει πορεία αξιοπρέπειας, δικαιοσύνης και συνέπειας για να πάψει επιτέλους ο τόπος να παλεύει με φαντάσματα υπανάπτυξης και θεσμικής αβελτηρίας.

Πορεία που θα λέει καθαρά: η Ηλεία δεν είναι μια επαρχιακή γεωγραφική ενότητα. Είναι τόπος με ιστορία, δικαιώματα και μέλλον.

Για τον αγρότη που θέλει να ζει από το μόχθο του.

Για τον επαγγελματία και τον εργαζόμενο που κρατά αναμμένη τη φλόγα της ανάπτυξης.

Για τον νέο που ψάχνει χώρο να δημιουργήσει.

Για τον ηλικιωμένο που ζητά φροντίδα και σεβασμό.

Για όλους όσους ζουν και ονειρεύονται εδώ.

Στο τέλος, η Ηλεία είμαστε εμείς οι ίδιοι: οι ζωές μας, οι επιλογές μας και οι σχέσεις μας. Κι αν υπάρχει μια ευχή που ξεχωρίζει αυτή τη χρονιά, είναι να αποφασίσουμε  ότι δε θα συνηθίσουμε στη στασιμότητα. Ότι θα προστατεύσουμε το δικαίωμά μας στην προοπτική. Ότι θα δούμε ξανά τον τόπο μας με βλέμμα καθαρό, γεμάτο εμπιστοσύνη.

Εύχομαι το 2026 να μας βρει ενωμένους και αποφασισμένους. Με υγεία, με αλληλεγγύη και με εκείνη τη βαθιά εσωτερική βεβαιότητα ότι η Ηλεία μπορεί να γίνει και θα γίνει ένας τόπος ζωντανός, δημιουργικός και ανθρώπινος. Ένας τόπος που οι επόμενες γενιές θα αγαπούν όχι μόνο για το παρελθόν του αλλά κυρίως για το μέλλον του. Και μην ξεχνάμε ότι: «Η μοίρα ενός τόπου δε γράφεται στις γραμμές του ορίζοντα αλλά στις αποφάσεις των ανθρώπων του».

Σε αυτό το πνεύμα, αξίζει να σταθούμε και στη νέα αρχή της εφημερίδας που φιλοξενεί αυτές τις σκέψεις και που επιστρέφει κοντά στην κοινωνία της Ηλείας με το εβδομαδιαίο φύλλο της. Την εφημερίδα ΠΡΩΙΝΗ. Σε μια εποχή όπου ο λόγος συχνά χάνει το βάθος του, η έντιμη και τεκμηριωμένη δημοσιογραφία αποκτά ξεχωριστή αξία. Εύχομαι η νέα αυτή προσπάθεια να αποδειχθεί γόνιμη και δημιουργική, να αντέξει στον χρόνο και να πορεύεται πάντα με σεβασμό προς τους πολίτες και με αγάπη για την αλήθεια αυτού του τόπου.

Ας είναι το 2026 η χρονιά που η Ηλεία θα κοιτάξει το είδωλό της στον καθρέφτη και θα δει αυτό που πραγματικά της αξίζει να είναι: Πρωταγωνίστρια.

Καλή Χρονιά σε κάθε σπίτι της Ηλείας, σε κάθε χωριό και σε κάθε πόλη.

Καλή Χρονιά σε όλες και σε όλους.