Φωκίων Ζαΐμης*

Ένα καλός φίλος και επιτυχημένος πολεοδόμος μου είχε είπε: Η Ελλάδα βρέθηκε με την αξία της στην κορυφή του κόσμου. Έπρεπε να το πληρώσει διότι δεν ανέβηκε με πλάτες άλλων, ούτε με βία και πόλεμο, ούτε σε βάρος άλλων, αλλά με την αξία της.

Η Ελλάδα από το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου και του εμφυλίου ξεκίνησε μια νέα προσπάθεια να ξανασταθεί στα πόδια της ως κοινωνία και ως οικονομία. Μια χώρα που πλήρωσε ακριβά την αντίσταση της στις ναζιστικές ορδές και τους συμμάχους της, που θυσίασε τον ανθό της νεολαίας της και που ταλαιπωρήθηκε από έναν αχρείαστο εμφύλιο πόλεμο δούλεψε με την αξία της τόσο στην Ελλάδα όσο και ως μετανάστες στο εξωτερικό για να ορθοποδήσει. Ειδικά από την δεκαετία του εξήντα έως την χρηματοοικονομική κρίση του 2009 κατάφερνε συνεχώς και κέρδιζε παντού. Σε όποιο εθνικό στόχο ήθελε κέρδιζε πάντα ακόμα και απέναντι σε πιο ισχυρές χώρες σε πιο μεγάλες χώρες σε πιο πλούσιες χώρες. Κέρδιζε και επετύγχανε τον στόχο με μυαλό, με δουλειά, με πάθος, με πίστη, με καρδιά. Αυτό ενοχλούσε. Ο Έλληνας είναι μακράν φτιαγμένος από το καλύτερο μέταλλο και αν το πιστέψει, κι αν το θελήσει να γίνει ένα με τους συνέλληνές του, συντεταγμένα υπό έναν εθνικό στόχο τότε είναι μια ανίκητη φάλαγγα. Αυτό δεν αλλάζει.

Ας δούμε όμως την πιο πρόσφατη ιστορία μας. Η Ελλάδα εισήλθε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 1981 (υπογραφή συνθήκης το 1980) μια τεράστια επιτυχία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ένας εθνικός στόχος που είχε ξεκινήσει την δεκαετία του εξήντα από τον ίδιο. Αρκετά χρόνια αργότερα εισήλθε στο σκληρό πυρήνα του Ευρώ με ότι αυτό σημαίνει χρηματοοικονομικά και πολιτικά, με σοβαρότητα και αξιοπρέπεια ως εθνικός στόχος μια επιτυχία που πιστώνεται στον Κώστα Σημίτη αλλά κυρίως στην δουλειά και στις θυσίες όλων των Ελλήνων.

Η εισδοχή της Κύπρου στην Ε.Ε. περίπου την ίδια εποχή μια ακόμα τεράστια επιτυχία για τον Ελληνισμό που ήρθε ως σοκ σε όσους κατέχουν μέρος της παράνομα από το 1974 έως σήμερα και μια σύγχρονη ντροπή για την πολιτισμένη Δύση.

Ακολούθησε η λαϊκή πανευρωπαϊκή προβολή από την φοβερή επιτυχία του ποδοσφαίρου που συγκινεί τις μάζες και η Ελλάδα κερδίζει όλες τις μεγάλες δυνάμεις καταλαμβάνοντας την κορυφή της Ευρώπης στο ποδόσφαιρο το πιο λαϊκό άθλημα τον βασιλιά των σπορ.

Ακολουθεί ένα στοίχημα, ένας εθνικός στόχος πολύ πιο δύσκολος οικονομικά και οργανωτικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Τελικά το 2004 διοργανώθηκαν οι καλύτεροι Ολυμπιακοί Αγώνες τόσο οργανωτικά όσο και αθλητικά και μάλιστα με πολλά χρυσά μετάλλια για την διοργανώτρια χώρα. Θυμηθείτε την προηγηθείσα παγκόσμια αρθρογραφία για την πλήρη αποτυχία για την έως και αναβολή τους. Δεν τους κάναμε το χατίρι γιατί όλοι οι Έλληνες δουλέψαμε μονιασμένοι σε αυτό ως εθνικό στόχος. Ευχαριστούμε Αθήνα είπε ο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ στη ομιλία του. Ξέχασε βέβαια να πει ότι εδώ θα έπρεπε να διοργανώνονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες μόνιμα, δηλαδή κάθε 4 χρόνια, στον τόπο που τους γέννησε και απέδειξε ότι και σήμερα μπορεί και καλύτερα μάλιστα από οπουδήποτε αλλού. Ίσως έτσι να επιβίωνε και να ξαναέλαμπε και το Ολυμπιακό Πνεύμα που δυστυχώς σήμερα αναζητείται… μεταξύ των εμπορικών συμβολαίων και των αναβολικών.

Ακολούθησε μια κυβέρνηση με πολυδιάστατη πολιτική που συνεργάστηκε και με χώρες πέραν της Δύσης χωρίς να διαρρήξει τις σχέσεις με αυτήν κι άπλωσε το χέρι φιλίας και συνεργασίας στην Κίνα, την Ρωσία αλλά και άλλες μικρότερες χώρες. Ήταν κι αυτός ένας εθνικός στόχος από την εποχή Ανδρέα Παπανδρέου (ο τρίτος δρόμος και η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική) που υλοποίησε τελικά με προφανή επιτυχία ο Κώστας Καραμανλής σε όφελος της χώρας αλλά και έδειξε ότι μπορεί να υπάρξει διεθνής συνεργασία και ειρήνη σε όφελος όλων των χωρών.

Τι όμως είχε πραγματικά γίνει; Είχαμε μπει στην ελίτ των χωρών του κόσμου! ασυνείδητα ή ενσυνείδητα δεν παίζει ρόλο. Σε πολιτική, σε οικονομία και σε επικοινωνία εισχωρήσαμε ως νέοι ημίθεοι στο κλαμπ των Θεών του Ολύμπου, και μάλιστα χωρίς να έχουμε έτοιμες τις άμυνές μας. Οι κυβερνήσεις 1945-1968 δούλεψαν σκληρά ανεξαρτήτως κόμματος κι έβαλαν τις βάσεις για πολλά, όμως δεν είχαν ξεφύγει από την οικονομική δυσπραγία την εθνική εξάρτηση στον υπερθετικό βαθμό και τον περιορισμένο στα εντός Ελλάδας οράματα κι αφηγήματα. Οι κυβερνήσεις 1974-2009 άλλαξαν την Ελλάδα. Από μια φτωχή, περιθωριακή κι εξαρτημένη χώρα φολκρόρ, την αναβάθμισαν ως μια χώρα που μπορούσε να κάνει τα πάντα από οικονομικές επιτυχίες σε αθλητικές, πολιτιστικές και ακόμα να αντιστέκεται σε μια υπερδύναμη όταν θεωρεί ότι θίγεται ένα εθνικό συμφέρον (βέτο Καραμανλή για είσοδο Σκοπίων σε ΝΑΤΟ κόντρα στην θέληση των ΗΠΑ, αδιανόητο σήμερα!). Αυτό ήταν που έκανε το ποτήρι του φθόνου εναντίον των Ελλήνων να ξεχειλίσει.

Η Ελλάδα δεν είχε άμυνες

Το σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει αγάπη και καλοσύνη στον κόσμο, μόνο στα μοναστήρια κι εκεί πάλι με αμφιβολία. Η Ελλάδα δεν είχε άμυνες. Ίσως είχε παρεμφερείς προβληματικούς δείκτες όπως πολλές ακόμα χώρες σε πολλά χρηματοοικονομικά και κοινωνικά θέματα. Ίσως να υστερούσε σε αρκετούς δείκτες αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος της ανίερης επίθεσης στην χώρα μας.

Η κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος θυμίζω ξεκίνησε από μια εταιρεία (Leeman Brothers) το 2007 στις ΗΠΑ που μέχρι και την προηγούμενη μέρα είχε αξιολογηθεί με ΑΑΑ δηλαδή άριστα των αρίστων! Ποιος κοροϊδεύει ποιόν; Ζητήθηκε να τιμωρηθούν οι ΗΠΑ για αυτό ή το τραπεζικό τους σύστημα ή απλά εξήγαναν το πρόβλημα;, για τα φαύλα στοιχεία που έγιναν ντόμινο αρνητικών εξελίξεων σε όλο τον κόσμο;

Φανταστείτε η ίδια εταιρεία να ήταν ελληνική ή να είχε ξεκινήσει από την Ελλάδα. Οι παγκόσμιες ελίτ ως τιμωρία θα είχαν ζητήσει και την Ακρόπολη για εμπορικό κέντρο ή ξενοδοχείο και κάθε Έλληνα σκλάβο για 99 χρόνια!.

Να μην αρχίσω να απαριθμώ τεράστια σκάνδαλα κρατικά κι ιδιωτικά εντός κι εκτός των χωρών της Δύσης αλλά και πέραν αυτής πολλαπλάσιας αξίας από την αδύναμη Ελλάδα.

Αφήστε κύριες και κύριοι μην γίνεστε εύκολο θύμα μιας προπαγάνδας ότι δήθεν η χώρα μας με το ΑΕΠ των 350 δις $ το 2009 και σήμερα μετά βίας 300δις $ και με τα δάνειά της θα διέλυε όλη την Ευρώπη και όλον τον κόσμο.

Ακόμα και ο μέγας παιδεραστής Επσταιν αλλά γνώστης των αγορών μηδιούσε, όπως αποδείχθηκε από τα αρχεία του, με αυτές τις αναλύσεις που δυστυχώς έγιναν κυρίαρχες στην χώρα μας.

Δεν ενστερνίζομαι ότι δεν έγιναν υπερβολές, ότι δεν υπήρξαν καταχρήσεις σε οικονομικά θέματα, ότι δεν έγιναν σκάνδαλα και στην χώρα μας. Όμως ρωτώ σε άλλες χώρες ήταν όλα ρόδινα; Δείτε την λίστα της διαφθοράς σε ευρωπαϊκό επίπεδο, δείτε τα σκάνδαλα τόσο σε ακέραιο αριθμό όσο και σε ποσότητες χρημάτων και θα δείτε τον μεγάλο ένοχο ή τους μεγάλους ενόχους. Δείτε τα χρέη και τα ελλείματα της παγκόσμιας οικονομίας και ανά χώρα και θα βγάλετε τα συμπεράσματά σας.

Κάποιοι λένε από την στατιστική παίρνεις αυτά που θες για να ισχυροποιήσεις την ειλημμένη σου απόφαση. Δεν θα πάρεις τους δείκτες που δεν σε βοηθούν στο αφήγημά σου. Δεν είμαστε χώρα αγγέλων αλλά δεν είναι και τόσο γιγάντια τα χρέη μας για να διαλύσουμε τις παγκόσμιες αγορές με αυτά. Παραδειγματισμός χρειαζόταν και παραδειγματισμός συντελέστηκε.

Οι λόγοι της «τιμωρίας»

Για τον λόγο αυτό θεωρώ ότι η τιμωρία των Ελλήνων δεν ήταν βασισμένη σε λογική και αδιάσειστα στοιχεία. Δεν ήταν το μείζον οι στατιστικές αστοχίες της χώρας. Το μείζον ήταν ότι η Ελλάδα προσπάθησε και εφάρμοσε με επιτυχία πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, ανεξάρτητη εθνική πολιτική και πολιτική κοινωνικά ευαίσθητη εντός και εκτός της χώρας με στόχο μια κοινωνία πιο ανθρώπινη και ταυτόχρονα το έδειξε στην παγκόσμια κοινότητα με θάρρος και θράσος.

Σε όλα λοιπόν τα επίπεδα από τον απλό πολίτη της Δύσης μέχρι τις Ελίτ οι Έλληνες δείξαν ότι εγκαταστάθηκαν με το σπαθί τους στα ρετιρέ της παγκόσμιας πολιτικής, όχι εκδιώκοντας άλλους, αλλά κερδίζοντας δυσανάλογα μεγάλη επιρροή στην παγκόσμια διακυβέρνηση. Αυτό ξεπέρασε τους εγωισμούς αρκετών ισχυρών σε αγγλοσαξωνικούς κύκλους εκτός Ελλάδας.

Ακόμα και οι εφοπλιστές στο στόχαστρο.

Από την εποχή του Ωνάση και πολλών άλλων οι Έλληνες εφοπλιστές ενοχλούσαν πολλές φορές τις παγκόσμιες ελίτ. Ενοχλούσαν γιατί δεν δέχονταν οδηγίες αλλά κινούνταν με τον δικό τους αυτόνομο τρόπο σε ένα παγκοσμιοποιημένο σύστημα εμπορίου ακόμα και στις πιο δύσκολες γεωπολιτικές συνθήκες. Οι αιώνιοι στόχοι των παγκόσμιων ελίτ, οι Έλληνες εφοπλιστές κινούνταν και κινούνται με άνεση, αυτοπεποίθηση και με ασύλληπτη ικανότητα προσαρμογής στις παγκόσμιες αλλαγές και μπράβο τους.

Έπρεπε κι αυτοί να τιμωρηθούν. Πως ένα κράτος χρεωμένο είχε παγκόσμια ναυτιλιακή και εμπορική κυριαρχία, πως υπήρχε αυτή η αντίφαση; Πως αυτοί οι καραβοκύρηδες με βάση τους εξωχώριους φορολογικούς και ναυτιλιακούς παραδείσους παρέμεναν ισχυροί κι αυτόνομοι ως σύγχρονοι πειρατές σε ένα σύστημα γερμανικά και προτεσταντικά δομημένο. Πως τα κατάφερναν και τα καταφέρνουν καλύτερα από τους Αμερικανούς, τους Νορβηγούς, τους Κινέζους και γενικά όλους τους λαούς του κόσμου;

Λες και πίσω από αυτούς τους φορολογικούς παραδείσους δεν κρύβονται παράλληλα και χιλιάδες υπερπλούσιοι αγγλοσάξονες, Γερμανοί, Κινέζοι και Ρώσοι ισχυροί. Η ίδια ακριβώς αντίφαση δεν συμβαίνει και στις ίδιες τις χώρες της Δύσης; όπου εκατομμύρια φτωχών πολιτών αναρωτιούνται ποιοι τελικά έχουν τα χρήματά τους σε φορολογικούς παραδείσους;

Οι Έλληνες μάλλον είναι η μειοψηφία αυτών των εξωχώριων λογαριασμών για αυτό και δεν πρόκειται ποτέ να ελεγχθούν στα σοβαρά αυτές οι χώρες παρωδία, οι χώρες βιτρίνα, οι χώρες σημαίας ευκαιρίας, με τις τράπεζες πλυντήρια. Η διαφορά είναι ότι ενώ οι Έλληνες επεδείκνυαν τον πλούτο τους, κρατούσαν παράλληλα τις ρίζες τους βαθιά στο ελληνικό προαιώνιο στοιχείο σε αντίθεση με άλλους λαούς. Κρατούσαν και κρατούν την ελληνική παράδοση τα ήθη κι έθιμα και την γλώσσα υψηλά στην συνείδηση, στο μυαλό και την καρδιά τους Η ίδια η Ε.Ε. προσπάθησε πολλάκις να διαλύσει τον ελληνόκτητο στόλο με πρόσχημα το περιβάλλον αλλά δεν τα κατάφερε.

Τελικά κανείς δεν μπόρεσε να τους πλήξει ουσιαστικά διότι είναι πολλοί πιο έμπειροι μετά από αιώνες αγώνων επιβίωσης. Έπρεπε έμμεσα κι αυτοί να ταπεινωθούν μέσω της ταπείνωσης της σημαίας τους μέσω της ταπείνωσης της χώρας τους. Να υποστείλουν την σημαία στο γραφείο τους (στο καράβι ούτως η άλλως δεν την έχουν για φορολογικούς λόγους).

Άλλωστε στην πρώτη δυσκολία ποιοι θα το πληρώσουν; Στην πρώτη τρικυμία ποιοι θα τιμωρηθούν; μα φυσικά ο καπετάνιος κι οι ναύτες στο πλοίο δηλαδή οι κάτοικοι της χώρας. Ευτυχώς οι Ελληνες εφοπλιστές δεν πτοήθηκαν, δεν απέρριψαν την ελληνικότητά τους, αυτό δεν έγινε, ούτε ποτέ θα γίνει, διότι ακόμα και τα κακομαθημένα παιδιά τους, που έχουν μεγαλώσει σε αγγλόφωνα σχολεία, έχουν μπολιαστεί στην οικογένεια τους με κάτι που στο τέλος τους δένει γερά στην Ελληνική σημαία, στην Ελλάδα στον Ελληνισμό. Ακόμα κι αυτά κάποια στιγμή της ζωής τους θα το καταλάβουν βαθιά μέσα τους. Η Ελλάδα εν τέλει θα συνεχίσει να ζει και από αυτούς τους διεθνείς Έλληνες ότι κι αν γίνει στην πατρίδα που είναι πιο εύκολος στόχος.

Η σκληρή τιμωρία

Δικαιολογίες πολλές για την σκληρή τιμωρία της χώρας για την καταβαράθρωση της υπερηφάνειας των Ελλήνων (μνημόνια 2009-2019) για την αλύπητη τιμωρία των μισθωτών, των μικρομεσαίων, των δημοσίων υπαλλήλων, των συνταξιούχων αλλά και των ιδιοκτήτων γης (όλοι σχεδόν οι Έλληνες). Πάνω από δέκα χρόνια η Ελλάδα τιμωρήθηκε αλλά κυρίως ταπεινώθηκε. Έπρεπε να δοθεί παράδειγμα προς αποφυγή. Εδώ προσπαθούν να ταπεινώσουν μεγάλες δυνάμεις, η Ελλάδα θα ήταν το πρόβλημα;

Τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα για όποιον θέλει να δει όλη την εικόνα, την μεγάλη εικόνα. Οι Έλληνες και οι πολιτικοί τους αγνόησαν τον σημερινό Δία, τις παγκόσμιες ελίτ. Κάπως έπρεπε να πεισθούν να πιούν από το ίδιο δισκοπότηρο, να μην έχουν αυτόνομη σκέψη, αυτόνομες λογικές, εθνική πολιτική. Έπρεπε να τιμωρηθούν με όποιο τρόπο υπήρχε για την αυτονομία σκέψης και πράξης τους. Έπρεπε να ταπεινωθούν, να διασυρθούν, να υποκύψουν ηθικά και υλικά. Έπρεπε να ζητήσουν και να πάρουν την βοήθεια των δήθεν συμμάχων τους αλλά με μορφή επαιτείας, με υποθήκευση της χώρας τους για 99!!!!! χρόνια και να πουν κι ευχαριστώ διότι δήθεν αμάρτησαν βαριά.

Σε ποια άλλη χώρα έχει γίνει αυτό; Σε ποια αφρικανική ή τριτοκοσμική χώρα υπήρξε τέτοια τιμωρία, τέτοια έλλειψη εμπιστοσύνης, τέτοιος σαδισμός; Μήπως στους φρόνιμους Γερμανούς με τα παρακλάδια τους και τις χώρες δορυφόρους, μετά από ένα παγκόσμιο πόλεμο που αιματοκύλησαν όλον σχεδόν τον κόσμο; σε καμία. Οι Έλληνες αυθαδίασαν διότι απέδειξαν ότι 10 εκ Έλληνες με λιγότερα μέσα αλλά με περίσσια ψυχή, μυαλό και δουλειά μπορεί να είναι πιο ισχυροί, πιο επιτυχημένοι, πιο χαρούμενοι από τους οργανωμένους αγγλοσάξωνες ή τους πειθαρχημένους Γερμανούς και τις χώρες δορυφόρους τους, αν το θελήσουν.

Ναι, είμαστε πιο άναρχοι, λιγότεροι ομαδικοί παίκτες, λιγότερο ψύχραιμοι, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υστερούμε από οποιοδήποτε πολίτη του κόσμου. Η ψυχή και οι δυνατότητες του Έλληνα δεν έχουν όριο, υπερτερούν λόγω των αιώνιων αγώνων επιβίωσης στις πιο αντίξοες συνθήκες. Έχουμε περάσει ως λαός μέσα από το καμίνι των πιο καταστροφικών πολέμων, συγκρούσεων, έχουμε επιβιώσει από προσπάθειες ολικής εξαφάνισης και επιβιώσαμε. Δεν είναι θέμα DNA δεν είναι γονιδιακό είναι θέμα οικογένειας, αντίληψης, πολιτισμικής συνέχειας, ηθών κι εθίμων και βέβαια γλώσσας που κρατά το έθνος συνεκτικό και την σκέψη ελεύθερη σαν τον γίγαντα Καζαντζάκη.

Διότι η δομή της γλώσσας είναι αυτή που καθορίζει την σκέψη σου και τις αποφάσεις σου. Ο Έλληνας είναι μακράν φτιαγμένος από το καλύτερο μέταλλο, δοκιμασμένος σε υψηλές θερμοκρασίες και αν το πιστέψει κι αν το θελήσει να γίνει ένα με τους συνέλληνές του κάτω από έναν εθνικό στόχο, ένα εθνικό όραμα, τότε είναι μια ανίκητη φάλαγγα.

Αυτό αποδείξαμε όχι μόνον ατομικά αλλά και συλλογικά ως ομάδα, ως οικονομία, ως χώρα ως κοινωνία. Η άψογη οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004 σε μια πόλη γενικά χαοτική όπως η Αθήνα είναι αυτό που δεν περίμεναν. Ήταν έτοιμα τα διεθνή μιντια για το ατύχημα, το λάθος, την παράλειψη, την δυσαρέσκεια. Λίγοι όμως ξέρουν ότι ακόμα και τα δόντια τους έφτιαξαν οι αθλητές των χωρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες αφού στις δήθεν οργανωμένες χώρες τους αυτή η φροντίδα δεν υφίσταται και περιμέναν να έρθουν στην Αθήνα. Όλοι, αθλητές, στελέχη, εθελοντές, επισκέπτες, τουρίστες κλπ επέστρεφαν στις πατρίδες τους σούπερ ευχαριστημένοι από την Αθήνα και τις άλλες πόλεις που φιλοξένησαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και με μια αίσθηση ότι η χώρα μας είναι στην κορυφή του κόσμου παρόλο το μικρό μέγεθός της. Η καρδιά των Ολυμπιακών Αγώνων, οι εθελοντές, έδειξαν ότι ο Ξένιος Ζευς εδώ ακόμα ζει και δεν ζει για τα χρήματα αλλά για το φιλότιμο, για την φιλοξενία που είναι ένα αγαθό μια αξία από την αρχαία Ελλάδα έως και σήμερα.

Ας τσακωθούμε, ας τσακωνόμαστε μεταξύ μας, δικαίωμά μας, εγώ θα πω μαγκιά μας να τσακωνόμαστε και να μονοιάζουμε μετά. Οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες οι πρώτοι διδάξαντες. Το τι κάνουμε στο σπίτι μας δεν μπορούν ούτε θα μπορούν οι άλλοι λαοί να καταλάβουν. Ποτέ δεν μας κατάλαβαν κι ίσως για αυτό ο τέως πρόεδρος Σαρτζετάκης να είπε είμαστε έθνος ανάδελφο.

Παράλληλα όμως δεν εκτελούμε ανθρωποθυσίες, γενοκτονίες, σεβόμαστε την ανθρώπινη ζωή, γιατί κι άλλοι λαοί στον κόσμο κάνουν σπουδαία πράγματα, έχουν σπουδαία επιτεύγματα, αλλά όχι με το αίμα των άλλων, όχι σε βάρος της ζωής και της περιουσίας των άλλων. Ουδέποτε ο Έλληνας ήταν ο βάρβαρος κατακτητής ή καταπιεστής. Έχουμε ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο έχουμε δώσει τις γνώσεις μας, τις επιστήμες την θρησκεία μας αλλά ποτέ ως αυταρχικοί αποικιοκράτες ούτε ως εκμεταλλευτές άλλων λαών. Εδώ διαφέρουμε. Η Αφρική το ξέρει καλά αυτό, Η Ασία, με την Κίνα σε πρώτο μέγεθος αλλά και η Λατινική Αμερική δεν σφάχτηκε από Έλληνες. Οι Έλληνες μετέδωσαν πολλά και άφησαν πολλά όπου πήγαν. Ακόμα και τώρα οι ελληνικές παροικίες παντού στον κόσμο δεν εκμεταλλεύονται, δουλεύουν σκληρά, συνυπάρχουν ειρηνικά, συμβιώνουν και ενίοτε ενσωματώνονται.

Σκληροί οικονομικοί δείκτες

Σήμερα πράγματι γίνεται μια αξιόλογη προσπάθεια ανάκαμψης της οικονομίας της χώρας αλλά περιορίζεται σε σκληρούς οικονομικούς δείκτες. Ο ελληνισμός δεν μεγαλούργησε και δεν εξαπλώθηκε παγκόσμια με προτεσταντικές λογικές αλλά με μεγάλες ιδέες με όραμα. Όραμα που πάντα εμπεριείχε πανανθρώπινες ιδέες και αξίες. Αυτές πρέπει να μεταλαμπαδεύουμε με θάρρος για την ειρήνη και την διεθνή συνεργασία. Για μια κοινωνία όχι μόνον υλιστική αλλά βαθιά ανθρωπιστική και πνευματική.

Την θέση αυτή όλοι οι ηγέτες του κόσμου την ξέρουν για αυτό ο Παρθενώνας είναι το παγκόσμιο σύμβολο δημοκρατίας, πολιτισμού, ειρήνης και συνεργασίας. Από τότε που η θεά Αθήνα νίκησε τον Ποσειδώνα καθόρισε και την πορεία όλων των Ελλήνων. Είναι αργά να αλλάξουμε. Ας το συνειδητοποιήσουμε κι ας το υπηρετήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε ο καθένας από την θέση του. Είμαστε φορείς πολιτισμοί όχι φορείς πολέμου. Ταυτόχρονα όμως αν προκληθούμε γινόμαστε και οι καλύτεροι πολεμιστές.

Όμως σε καιρό ειρήνης οφείλουμε να μεταλαμπαδεύουμε τις αξίες του ανθρωπισμού, της δημοκρατίας, της αξιοσύνης και της ισοπολιτείας. Αυτός είναι ο εθνικός μας στόχος για αυτό πρέπει να είμαστε παρόντες κι όχι απόντες σε κάθε διεθνές φόρουμ σε κάθε συνάντηση σε κάθε συνέδριο σε κάθε κρίση. Πρέπει να είμαστε ο ενήλικας στο δωμάτιο, η λογική κι η σοφή φωνή της ανθρωπότητας, όσο αναπνέουμε ακόμα.

*Αντιπεριφερειάρχης Αχαΐας