Η πρόταση της κυβέρνησης για εργασία έως και 13 ώρες την ημέρα δεν είναι απλώς μια νομοθετική πρωτοβουλία.

 Είναι ένα σημείο όπου οι πολίτες πρέπει να αποφασίσουν αν θα αποδεχτούν τη μετατροπή της ζωής τους σε γρανάζι ή αν θα σταθούν απέναντι, υπερασπιζόμενοι τον εαυτό τους και τις επόμενες γενιές.

Σε μια Ευρώπη που συζητά για τετραήμερη εργασία, για μείωση του άγχους και της εξουθένωσης, η Ελλάδα μοιάζει να πηγαίνει ανάποδα στο μονόδρομο της προόδου.

Ισλανδία, Ισπανία, Ιαπωνία, Ολλανδία, Μεγάλη Βρετανία είναι μερικές μόνο από τις χώρες που έχουν εφαρμόσει μέχρι σήμερα την τετραήμερη εργασία και συνολικά, την μείωση των ωρών εργασίας, χωρίς μείωση αποδοχών.

Σε όλες τις περιπτώσεις η παραγωγικότητα των επιχειρήσεων βελτιώθηκε σημαντικά με τους εργαζόμενους να έχουν μια πιο ισορροπημένη επαγγελματική και οικογενειακή ζωή, ενώ και τα μειωμένα κόστη λειτουργίας(ηλεκτρική ενέργεια, αναλώσιμα κλπ.) απέδωσαν οφέλη στις επιχειρήσεις.

Η αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών δίνει πια αρκετές δυνατότητες που αποδεδειγμένα μπορούν να λειτουργήσουν σε όφελος ολόκληρης της κοινωνίας.

Αυτά συμβαίνουν όμως αλλού, όχι στην Ελλάδα. Την ώρα που η χωρά μας είναι πρωταθλήτρια στις εβδομαδιαίες ώρες εργασίας σε όλη την Ευρώπη, η κυβέρνηση με το νέο εργασιακό νομοσχέδιο φέρνει από την πίσω πόρτα την «13ωρη» εργασία μέσω των αυξημένων υπερωριών απορρυθμίζοντας ό,τι απέμεινε από τις δύο τελευταίες νομοθετικές παρεμβάσεις των «νόμων Γεωργιάδη και «Χατζηδάκη».

Οι 13 ώρες εργασίας δεν είναι «ευελιξία» ούτε «ανταγωνιστικότητα». Είναι η θεσμοθέτηση της κούρασης, της φθοράς, της διάλυσης κάθε ισορροπίας μεταξύ δουλειάς και ζωής.

 Οι προτάσεις και οι αντιρρήσεις που κατέθεσαν στη διαβούλευση του νομοσχεδίου οι εργαζόμενοι, τα σωματεία, η κοινωνία πολιτών αγνοήθηκαν συστηματικά.

Η κυβέρνηση και η υπουργός Εργασίας, Νίκη Κεραμέως, προβάλλουν το αφήγημα της «ανάγκης» και της «παραγωγικότητας». Μα παραγωγικότητα δεν είναι να εξαντλείς τον εργαζόμενο μέχρι λιποθυμίας. Είναι να δίνεις χώρο στη δημιουργικότητα, στην ξεκούραση, στη μάθηση, στη ζωή.

Η υπεραπασχόληση οδηγεί σε περισσότερα εργατικά ατυχήματα, σε κατάρρευση ψυχικής υγείας, σε διάλυση οικογενειακών και κοινωνικών δεσμών.

Η μάχη δεν είναι εύκολη. Η κυβερνητική προπαγάνδα θα μιλήσει για «ανάγκες της αγοράς», θα στολίσει το μέτρο με ψευτοεκσυγχρονιστικά επιχειρήματα. Όμως η κοινωνία έχει μνήμη. Έχει περάσει από περιόδους σκληρής εκμετάλλευσης, έχει δώσει μάχες για το οκτάωρο, την Κυριακάτικη αργία, την άδεια, την ασφάλιση.

Κανένα από αυτά τα δικαιώματα δεν χαρίστηκε από «φιλευσπλαχνία».

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση …κόπτεται για το δημογραφικό, αλλά ταυτόχρονα δεν απαντά στο ερώτημα ποιος θα ασχοληθεί με τα παιδιά ή θα τολμήσει να κάνει οικογένεια, όταν πρέπει να εργάζεται 13 ώρες, από τις 8 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ.

Το 13ωρο είναι λοιπόν κάτι περισσότερο από μια εργασιακή διάταξη. Είναι το τεστ αν μια κοινωνία μπορεί να σταθεί όρθια και να πει «όχι». Γιατί αν σήμερα χαθεί το μέτρο της ανθρώπινης αντοχής, αύριο τι θα εμποδίσει τη διάλυση κάθε εργασιακού δικαιώματος;